„O dwójce takich co…”
Nasi wychowankowie otrzymali wyjątkowe podarunki od darczyńców z Poczty Polskiej S.A. Wśród podarunków były ukryte dwie figurki króliczków, które dzieci miał odnaleźć. Również miały odnaleźć kartkę z zadaniami. Ich zadaniami było nadanie imion króliczkom i ułożenie o nich historyjki.
O dwójce takich co poznali się przez przypadek…Pewnego dnia gdy zegar wybił godzinę 18:00 Janusz wybierał się do domu po całym dniu grania w piłkę. Był z tego powodu strasznie zmęczony. W drodze do domu zauważył fontannę, było przy niej miło i chłodno. Usiadł na ławce żeby odpocząć.
Po chwili Janusz zauważył, że usiadła naprzeciwko niego dziewczyna. Wydawała się bardzo sympatyczna, jednak bał się i nic nie powiedział. Dopiero po dłuższej chwili zebrał się na odwagę:
-Hej… Często tu przychodzisz? -Zapytał nieśmiało Janusz
– Tak, prawie codziennie. -Odpowiedziała z uśmiechem – A ty?
– Pierwszy raz, ale chyba też zacznę częściej tu przychodzić.
Następnego dnia przyszedł w to samo miejsce, o tej samej godzinie. Dziewczyna już tam była.
-Hej, znów się spotykamy ! – Powiedziała dziewczyna
– No tak, wyszło – Zaśmiał się – A tak w ogóle jestem Janusz
– Miło mi, jestem Lena
Z dnia na dzień rozmawiało im się coraz lepiej, dowiedzieli się, że są w tym samym wieku i chodzą do tej samej szkoły.
– Serio?- Też chodzisz do tej szkoły- Zdziwił się Janusz
– Tak, tylko do innej klasy- Odpowiedziała Lena
– To czemu cię nigdy nie widziałem?
– Może po prostu nie zwracałeś uwagi- Zaśmiała się
Z czasem bardzo się zaprzyjaźnili, spędzali razem coraz więcej czasu przy fontannie w szkole oraz po szkole.
Pewnego dnia Janusz postanowił zapytać kolegę Miłosza o radę.
– Myślisz, że mogę zaproponować jej żebyśmy częściej się spotykali? – Zapytał
– Jasne, przecież dobrze się dogadujecie. – Odpowiedział Miłosz- Po prostu bądź sobą.
Kilka dni później Janusz spotkał Lenę na dożynkach.
-Cześć – Powiedziała Lena- Fajnie, że jesteś
-Hej, chciałem Cię o coś zapytać… Zaczął niepewnie
-Słucham!
– Może chcielibyśmy częściej się spotykać? Tak po prostu jako przyjaciele.
– Jasne, bardzo chętnie- Odpowiedziała z uśmiechem
Okazało się też, że ich mamy się znały, ponieważ mama Leny pomagała kiedyś jego mamie
i wspólnie pracowały.
Od tamtej pory Janusz i Lena zostali najlepszymi przyjaciółmi: wspierali się, pomagali sobie w nauce, rozmawiali o wszystkim i każdą wolną chwilę spędzali razem, a ich mamy wznowiły kontakt. Janusz i Lena obiecali sobie, że ich przyjaźń przetrwa wszystko . „Nie ma granic dla przyjaźni, która jest prawdziwa”
